| |
zaterdag 19 mei 2012 | Peter van den Beld - Haptotherapie
Ervaringen uit de praktijk
|
Mag ik je uitnodigen op de bank te komen liggen? |
|
Dat waren de woorden van Peter toen ik een aantal weken geleden bij hem was. De zomervakantie naderde. Er moesten plannen gemaakt worden voor daarna. Nog een aantal sessies en dan moet het klaar zijn.
Het: mijn beter worden, mijn zelfstandig handelen, mijn functioneren zonder pijn en zonder medicijnen.
Twee jaar geleden kwam ik als een wrak bij hem binnen. Zowel fysiek als psychisch. Ik liep krom van de pijn in mijn rug en linkerbeen, was verward, sliep slecht , slikte zware pijnstillers en zat ziek thuis. In mijn werk en prive was alles teveel geworden. Op school had ik teveel zorgleerlingen en gebeurde er teveel "zware dingen: ziekte, dood, rouw, verlies en dat ook in mijn dagelijks leven thuis. Kortom een voedingsbodem voor een "burn-out".
Een bevriend fysiotherapeut tevens acupuncturist verleende samen met mijn huisarts de eerste hulp: pijnstillers en een verwijzijng haptotherapie.
"'Wie is Peter?" dacht ik. De bevriende fysio maakte een afspraak voor mij. Ik ging wat "googelen" en lezen over haptonomie: je eigen lichaam leren kennnen en beheersen door middel van praten en aan te laten raken door de ander. "Zal wel", dacht ik. "Ik praat iemand zo onder de tafel. Ik ben als hulpverlener zo gehaaid als wat om precies de juiste antwoorden te geven om er zo snel mogelijk vanaf te zijn!".
Op een maandagochtend ging ik wederom naar Rijnsburg. Peter kwam mij halen uit de huisellijke wachtkamer. Hij liet me binnen in zijn kamer. Twee makkelijke stoelen, een tafeltje met boeken over haptonomie, een bureau, een behandelbank, verse bloemen, foto van zijn vrouw en kinderen en gefilterd licht binnenvallend door dunne luxaflex.
Ik mocht kiezen wat ik wilde drinken: thee of water. Ik koos het laatste. Hij liet me even alleen om dat te halen. Peter ging schuin tegenover mij zitten en keek mij aan......."Vertel!"
Dat was het begin van een lange sessie gesprekken en behandelingen op de bank. Ik ben nu, na die twee jaar, pijnvrij, werk weer, heb beslissingen in mijn werk en mijn leven genomen die het de komende jaren makkelijker moeten maken om gezond de
fpu - leeftijd te halen.
Ik heb tijdens de behandelingen, zonder te filteren, leren praten over mijzelf. Kantjes vol geschreven over alles wat mij dwars zat. Iedere keer pakte hij er iets uit en bespraken we dat. Daarna was het vaak op de bank komen liggen. Ik heb daar leren huilen; zelfs na een aanraking in mijn nek. Ik heb toegelaten dat nek, rug en benen weer werden aangeraakt. Ik heb geleerd de spanning in mijn lijf te voelen en te laten verminderen. Ik heb ervaren dat door ontspanning van spieren ik niet op de bank, maar in de bank lig. Ik heb geleerd weer te kunnen functioneren.
Ook ben ik onder datzelfde gezondheidsdak gaan sporten. Allemaal enge apparaten waar je aan moet trekken, duwen, opzitten en bewegen............. Volkomen nieuw voor mij. Maar wat schetste mijn verbazing de pijn werd minder!
Ik begon mij goed te voelen en werd fysiek sterker en steviger.
Ik ga weer aan een nieuw schooljaar beginnen, ben gestopt met de antidepressie - pillen, ga zelfstandig fitnessen en voel mij weer een gewoon mens.
Zorgcoordinator middelbaar onderwijs. |
|
|
Dat er een bepaalde balans moet zijn tussen lichaam en geest was mij wel bekend. Als er een balans is, zit je gewoon lekker in je vel. Ik dacht dat ik alles aardig op een rijtje had. Bezocht ongeveer anderhalf jaar lang een psychologe en zij heeft mij goed kunnen helpen. Ik kon een aantal nare dingen uit mijn verleden verwerken en loslaten. dus hobbelde ik weer rustig verder en was weer lekker bezig met mijn dagelijkse dingen en op mijn werk. Op een gegeven moment kreeg onverklaarbare angsten, hartkoppingen en raakte in paniek. Ik werd zelfs een paar keer met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Maar , volgens de cardioloog waren er geen hartproblemen.
"Het wordt veroorzaakt door stress, leer je te ontspannen" werd mij verteld.
Toch maar even naar de huisarts die mij naar de haptotherapeute doorstuurde.
Uiteindelijk heeft Jet mij als haptotherapeute geleerd te luisteren naar mijn lichaam. Het geeft namelijk allerlei signalen af. Geeft zelf aan, als je over je grens heen gaat. Daar had ik echt nog nooit van gehoord. Bovendien slaat je lichaam ook herinneringen op. Dat klinkt pas raar! En toch klopt het.
Haptotherapie is een combinatie van aanraken, voelen en praten. Daar moest ik wel aan wennen.
Ik ben met deze therapie begonnen met het idee : ik probeer het. We zien wel of het helpt. Maar ik ben er nu echt blij mee.En dat is byzonder, dat ik dat kan zeggen. Ik heb inmiddels geen paniekaanvallen meer en zelfs met mijn onrustige hartslag gaat het beter. Het is mij duidelijk geworden dat lichaam en geest zeer nauw samenwerken.
Veel meer dan ik dacht........
Moeder van 3 kinderen.
Verrijking
Na een aanvankelijk sluimerende en later gemener toeslaande periode van gevoelens van spanning, angst, onzekerheid en somberheid, kreeg ik een verwijzing voor haptotherapie.
De kennismaking met haptotherapie, combinatie van praten , ervaringsoefeningen en waarnemingen aan het lichaam beviel mij uitstekend.
Wat erg opviel was de confrontatie met de gevoelens en waarnemingen van mijzelf. Het leert je dat je niet alleen jezelf veel beter kan leren kennen, je doen en laten, hoe je met dingen omgaat en wat je ervan kan leren, maar deze zelfreflectie is tevens een prachtige leidraad die je mee kan nemen in de rest van je leven. In mijn geval bleek voornamelijk dat ik mijzelf jarenlang teveel druk had opgelegd, dingen van mijzelf wilde die ik niet aankon, of soms anders moest aanpakken. Ik was een man die een verkeerd beeld van zichzelf had en worstelde met aangeprate en aangeleerde misvattingen over hoe ik mijn leven moest invullen.
Het bleek dat ik jarenlang bezig was iets te bewijzen voor mijzelf en voor anderen, wat onnodig was en waar ik diep in mijn hart niet eens achter stond. Ieder weldenkend mens kan begrijpen dat dit een opbouw van spanning veroorzaaky die vroeg of laat wel lichamelijke en geestelijke klachten moet gaan geven. Van depressieve gevoelens tot duizeligheid, hoofdpijn en misselijkheid van de spanning.
De aanraking en de oefeningen gaven mij signalen af die ik zelf al die tijd niet doorhad. Maanden, misschien wel jaren had ik geen contact met mijzelf................
Manager verzekeringsbank
|
|
|
Na jarenlang flink geestelijk en lichamelijk full- time aan het werk geweest te zijn , kwam ik plotseling uitgeblust en met ernstige rugklachten thuis te zitten. De manuele therapeut wees mij op de mogelijkheid om met haptotherapie verder te gaan zoeken naar mogelijk dieper zittende oorzaken en blokkades. Nieuwsgierig naar wat dit mij aan ondersteuning kon meegeven in deze situatie waarin ik was vastgelopen ben ik hierna met Jet in zee gegaan.
De feiten: jarenlang onder hoogspanning, steeds weer de lat te hoog. Niet zeuren, gewoon doen, perfectionistisch, geen grenzen. Alles zelf doen, geen rust. Een rug die steeds vaker signalen uitzond waarnaar ik niet goed heb geluisterd. En dan is er de dag dat het niet verder gaat......
Thuis, veel pijn, zitten, liggen, lopen en nadenken.Tot inzichten komen, confronterend, waarom gebeurd dit, wat heb ik verkeerd gedaan, hoe nu verder, wat kan ik veranderen
Mijn rug, mijn benen, mijn basis, wat zit daar niet goed?
Jet heeft mij laten praten, huilen en laten voelen. Heel fijntjes heeft ze mij mijn grenzen laten voelen. Door aanraking, door mij bewust te maken van wat er in mijn lichaam gebeurd. Voelen hoe er spanning in mijn lichaam ontstaat als ik teveel op de buitenwereld gericht ben. Hoe ik daarmee om kan gaan.
Mijn valkuilen, mijn overlevingspatronen zijn allemaal zichtbaar en voelbaar geworden.
Door het toe te laten loste het op.
Ik voel mij steviger op mijn benen staan. Letterlijk en figuurlijk! Het gaat de goede kant op. Al het geleerde en gevoelde ga ik in praktijk brengen. Bewuster leven.
Niet meer overleven maar leven! Genieten.
Niet denken maar voelen
Hoofdpijn beheerste mijn leven. En van mijn hobby wilde ik mijn beroep maken. Althans dat was de bedoeling. Na een tip van een bevriende mede denksporter maakte ik een afspraak in Rijnsburg. Een sfeervolle ruimte lachte mij toe.
Onder het genot van een kop thee vertelde ik een beetje mijn verhaal. Mede door het vertellen ontdekte ik een beetje wie ik was. Een denker, een controle freak. Iemand die voortdurend de touwtjes in handen wil hebben en houden. Daarvoor concentreerde ik mij ook alleen maar op de klachten.Ik wilde tenslotte weer de controle
Toen ik ook nog eens op uitnodiging van Peter ging staan met mijn ogen dicht en bijna omviel schrok ik. Had ik zoŽn slecht gevoel?
Ook op een tol kon ik nauwelijks met hulp blijven staan. Later ontdekte ik dat ik eigenlijk geen contact had met mijn lichaam en al helemaal niet met mijn benen. Zolang ik alles maar kon zien lukte veel. Met ogen dicht,op gevoel, was ik mijzelf volkomen kwijt en verkrampte ik. Vooral in mijn nek Na een paar behandelingen op de bank, oefeningen thuis en in de praktijk ,werden mijn benen en rug zachter. Ook de nachtelijke krampen werden minder. Ik sliep rustiger en............ mijn hoofdpijn werd minder.
Nu, jaren later, is de hoofdpijn verleden tijd en functioneer ik onder druk. Ik ben mij ook veel meer bewust van mijzelf en mijn omgeveving. En al helemaal van mijn instrument, mijn lichaam. Soms ga ik nog wel eens even langs in Rijnsburg.
Geen straf overigens, eerder een feest........
Denksporter |
|
|
|